Kök'ün Çocukları

Düşlerimde gezer Börteçine,
Kral taçlarını küçümseyen ayın aydınlığında,
Özümde dolaşır, yele dönen süñükümde,
Gömseler bile yer kusar bizi,
Taşları delip yol bulan otlar gibi.
Eller gelip geçer,
Adlarını kanla kazır, buna 'tarih' derler,
Oysa yer onarır yarasını, çöl yeniden doğurur.

Kök onların değil,
Kökreke baktığında, közünde kendini görenlerin.